می توانید از اینجا بشنوید.
خانه ام ابری است
یکسره روی زمین ابری است با آن
از فراز گردنه خرد و خراب و مست
باد می پیچد.
یکسره دنیا خراب از اوست
و حواس من!
آی نی زن که ترا آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟
خانه ام ابری است اما
ابر بارانش گرفته است.
در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم
من به روی آفتاب
می برم در ساحت دریا نظاره.
و همه دنیا خراب و خرد از باد است
و به ره، نی زن که دایم می نوازد نی در این دنیای ابر اندود
راه خود را دارد اندر پیش.
نیما یوشیج
دیروزی
که مقصدش فردایی بود
که خواهد آمد
مقصد فردایی شد
که پس از هر امروز
خواهد آمد
نیامد!
روز از پی روز
فقط دیروز
می آید
نمی آید!
چه ساده اما هر شب
می آید
پشت پلک چشمهایی که تا صبح بر هم
نمی آید
آمد!
لیلی من !
حالا که آمدی
دستم را بگیر
تا در هم لی لی کنان
برگردیم
به خیالهای پیچ در پیچی
که هنوز در من می لولند
به فرداهای بر بادی
که هنوز در من می دوند
لیلی من!
امشب باز
لالایی نفسهات را
بخوان در گوشم
و از لا به لای خیالهام
بیا به آغوشم
بیا!
در رفت!
در رفت و من هر فردا
باید بدوم و هی نرسم
در پی دیروزی
که مقصدش فردایی بود
که خواهد آمد!
….
پ. ن. ایده ای برای طرحی از این شعر:
در من
منی نبود
در تو
منی نبود
اصلا مایی نبود!
فقط من بودم
نبودم؟
هنوز هم هستم!
پ.ن. نمی دونم چرا تو WORDPRESS نمیشه چیدمان نوشته رو تنظیم کرد و فاصله های اول سطر ها حذف می شوند 
درد در من
د ر مانده إز درد
در نمي رود
إز در نمي رود
بيا بر من
بيا دردم
بيا بر درد
در رفت!
درد ها م اشك مي شو د
بر ديده ام
حالا كه إز در نيامدي
درديده ام
ديده بر در
هزار گلو دريده ام
جز درد نديده ام
در درد مانده ام
درد ترينم
اي دردم
دردم
درد… درد …
ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت
و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت
خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز
کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت
غزل ١٥
