هر خواسته برای رسیدن به خواسته ای بزرگتر، مهم می شود. براوردن آن ما را به هدفی برتر می رساند. بدین گونه این خواسته وسیله ای است برای رسیدن به هدفی. هدفی که خود ابزاری می شود برای رسیدن به هدفی دیگر، برای رسیدن به خواسته ای دیگر. اما این سلسله نمی تواند تا بی نهایت ادامه پیدا کند و باید جایی پایان یابد. در انتهای این زنجیر باید هدفی باشد که به خودی خود مهم باشد و نه از برای رسیدن به هدفی دیگر. خواسته ای که در ذات خویش مهم و با ارزش باشد. اما در این جهان تهی چه چیزی در ذات خویش با ارزش است؟ این جاست که پای عشق به میان میاید. عشق به معشوق، عشق به وطن، به یک آرمان یا …. . عشق است که می تواند معشوق را با ارزش کند و ارزشی بی نهایت به او بدهد. در انتهای این سلسله معشوق می نشیند. هدف نهایی معشوق است. معشوقی که به زندگی معنی می دهد و آن را بالذات مهم می کند.
پ.ن. نوشتار عشق راستین را ببینید.
