عشق راستین

عشق همواره به عنوان پاسخی به ارزش معشوق دریافت می شود. عاشق با دیدن ارزش و زیبایی معشوق، به سوی او جذب می شود، ارزشش را ارج می نهد، می ستاید و دوست می دارد. گمان بر این است که عاشق زیبایی خاصی در معشوق یافته است که ویژه  معشوق است، زیبایی بی نظیر که در دیگران نه ، اما تنها در  او یافته است. او شیفته ارزش خاص معشوق می شود و اگر معشوق بی ارزش باشد، عشق فنا می شود.  اما عشق راستین به راستی برعکس است.  عشق پاسخی به زیبایی بی همتای معشوق نیست، بلکه زیبایی بی نظیر معشوق آفریده عشق عاشق است. از عشق عاشق است که معشوق بی نهایت ارزشمند  و سزاوار عشقی آتشین می شود. عاشق معشوق را بی اندازه زیبا می بیند آما این زیبایی بی نظیر مخلوق خود اوست.

عاشقی که آفریدگار بودن خویش را فراموش کند، وقتی بناگاه با معشوق به عنوان فردی چون دیگران مواجه می شود، در شگفتی می ماند که آن زیبایی بی نطیر چه شد و چگونه ناگاه شعله های آن عشق آتشین فروکش کرد!

پ.ن. باید همواره مشغول آفریدن بود.